Zatoka Perska uspokaja rynki, Warsh zyskuje przewagę w narracji o stopach

Dzisiejsza euforia na rynkach finansowych ma jedno, bardzo konkretne źródło, a jest nim geopolityka. Ogłoszone przez USA i Iran 60-dniowe zawieszenie broni zostało przez inwestorów odczytane jako wyraźny sygnał deeskalacji w jednym z najbardziej zapalnych regionów świata, choć w rzeczywistości trudno mówić o jakimkolwiek trwałym przełomie. Należy podkreślić, że nie jest to jeszcze pokój, a jedynie tymczasowe porozumienie, które ma stworzyć przestrzeń do dalszych negocjacji. Strony uzgodniły absolutne minimum, ale z perspektywy rynków kluczowe było coś innego, czyli deklaracja utrzymania otwartej cieśniny Ormuz, jednego z najważniejszych szlaków transportu ropy na świecie.

To wystarczyło, by uruchomić klasyczny mechanizm „risk on”. Ropa zaczęła gwałtownie korygować wcześniejsze wzrosty, rentowności obligacji cofają się, a inwestorzy w szybkim tempie redukują zakłady na dalsze podwyżki stóp procentowych w USA. W praktyce rynek bardzo szybko przeszedł od scenariusza związanego z podwyższoną inflacją do założenia, że presja inflacyjna może w krótkim terminie wyraźnie wygasnąć. I właśnie w tym miejscu cała układanka zaczyna mieć wymiar stricte makroekonomiczny, wykraczający poza samą geopolitykę.

Ostatnie miesiące były zdominowane przez silny, zewnętrzny impuls inflacyjny wynikający z wysokich cen energii. Utrzymywanie się ropy powyżej 100 dolarów za baryłkę przez dłuższy czas stworzyło środowisko trwałej presji kosztowej, która rozlała się globalnie. W Stanach Zjednoczonych przełożyło się to na wyraźne przyspieszenie CPI i PPI, podbijając koszty transportu, produkcji oraz finalnie usług. W efekcie rynek zaczął poważnie rozważać scenariusz nie jednej, ale nawet dwóch dodatkowych podwyżek stóp procentowych w bieżącym cyklu.

Dzisiejsza zmiana sentymentu ten scenariusz istotnie osłabia. Spadek cen ropy oznacza bezpośrednie złagodzenie presji inflacyjnej, a tym samym zmianę kalkulacji dla Rezerwy Federalnej. W centrum uwagi znajduje się teraz nadchodzące posiedzenie FOMC, które w nowym otoczeniu cen energii będzie musiało uwzględnić wyraźnie inny rozkład ryzyk inflacyjnych niż jeszcze kilka dni temu.

Na pierwszy plan tej zmiany narracji wybija się postać Kevina Warsha, który znajduje się obecnie w wyjątkowo komfortowej pozycji interpretacyjnej. Kevin Warsh może dziś argumentować, że inflacja, która wcześniej wydawała się uporczywa i wymagająca dalszego zacieśniania polityki pieniężnej, w dużej mierze była napędzana czynnikiem zewnętrznym w postaci energii. Jeśli ten komponent zaczyna się wygaszać, to ciężar argumentacji przesuwa się w stronę tezy, że dalsze podwyżki stóp procentowych nie tylko nie są konieczne, ale w obecnych warunkach mogłyby okazać się niepożądane, szczególnie jeśli presja cenowa stabilizuje się bez dodatkowej interwencji ze strony banku centralnego.

Rynek już w dużej mierze tę zmianę narracji dyskontuje. Spadek rentowności obligacji, osłabienie dolara oraz wyraźne odbicie aktywów ryzykownych to klasyczna reakcja na oczekiwanie pauzy w cyklu podwyżek, a nawet jego wygaszenia. Jednak ta zmiana wyceny opiera się na założeniu, które z natury pozostaje kruche.

Zawieszenie broni obowiązuje jedynie przez 60 dni i nie stanowi trwałego porozumienia. Prawdziwe negocjacje dopiero się rozpoczynają, a napięcia w regionie pozostają wysokie. Każde załamanie rozmów może szybko przywrócić premię geopolityczną w cenach ropy, co natychmiast przełożyłoby się na odwrócenie obecnych trendów inflacyjnych i ponownie zmieniło sytuację Fed.

Dzisiejsza reakcja rynków pokazuje przede wszystkim wrażliwość inwestorów na komponent energetyczny inflacji oraz ich gotowość do szybkiej zmiany narracji, gdy pojawia się choćby częściowa deeskalacja ryzyk. Taki impuls właśnie się pojawił, ale trudno na tym etapie traktować go jako trwałą zmianę reżimu makroekonomicznego. W najbliższych tygodniach kluczowe będzie nie tylko to, jak zachowa się Fed i jaką komunikację przyjmie Kevin Warsh, ale przede wszystkim to, czy obecne zawieszenie broni okaże się początkiem realnego procesu stabilizacji, czy jedynie krótkim epizodem w znacznie dłuższym cyklu napięć geopolitycznych.