ตราสารสินค้าโภคภัณฑ์ที่ซื้อขายในตลาดหลักทรัพย์ (Exchange-Traded Commodity - ETC) คือเครื่องมือการลงทุนที่ช่วยให้นักลงทุนสามารถเข้าถึงตลาดสินค้าโภคภัณฑ์ อาทิ โลหะมีค่า น้ำมัน หรือพลังงาน ได้โดยไม่จำเป็นต้องถือครองสินค้าจริง ETC เป็นตราสารหนี้ที่ออกโดยสถาบันการเงิน โดยสามารถมีหลักประกันเป็นสินค้าจริง (เช่น ทองคำที่เก็บไว้ในห้องนิรภัย) หรือเป็นหลักประกันทางการเงินผ่านสัญญาฟิวเจอร์ส (synthetic replication) มูลค่าของ ETC จะเปลี่ยนแปลงตามราคาของสินค้าโภคภัณฑ์ที่เป็นสินทรัพย์อ้างอิง

การลงทุนใน ETC สามารถดำเนินการได้โดยการเปิดบัญชีกับบริษัทหลักทรัพย์ (โบรกเกอร์) และเลือกตราสารที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ เช่นเดียวกับการซื้อขายหุ้นหรือ ETF การเลือก ETC ที่เหมาะสมควรพิจารณาจากประเภทของสินค้าโภคภัณฑ์ ลักษณะของหลักประกัน (จริงหรือสังเคราะห์) รวมถึงความน่าเชื่อถือของผู้ออกตราสาร นักลงทุนมือใหม่ควรศึกษาค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับการทำธุรกรรม และแนวทางในการบริหารความเสี่ยง เพื่อให้สามารถเลือกการลงทุนที่สอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของตนได้อย่างเหมาะสม

แม้ว่า ETC และ ETF จะมีลักษณะบางประการที่คล้ายคลึงกัน แต่มีความแตกต่างที่สำคัญ โดย ETF (Exchange-Traded Fund) เป็นกองทุนรวมที่ถือครองสินทรัพย์จริง อาทิ หุ้น ตราสารหนี้ หรือสินค้าโภคภัณฑ์ ในขณะที่ ETC เป็นตราสารหนี้ที่ออกโดยสถาบันการเงินและมีวัตถุประสงค์เพื่อสะท้อนราคาของสินค้าโภคภัณฑ์โดยเฉพาะ ผู้ลงทุนใน ETF จะถือหน่วยลงทุนของกองทุน ในขณะที่ผู้ลงทุนใน ETC ถือครองพันธบัตรที่ผูกกับราคาของสินค้าโภคภัณฑ์ ซึ่งอาจมีหรือไม่มีการถือสินทรัพย์จริงเป็นหลักประกัน ETF มักมีระดับความปลอดภัยของเงินทุนสูงกว่า ETC ซึ่งมีความเสี่ยงด้านเครดิตของผู้ออกตราสาร

การลงทุนผ่าน ETC ช่วยให้ผู้ลงทุนสามารถได้รับผลตอบแทนจากความเคลื่อนไหวของราคาสินค้าโภคภัณฑ์ โดยไม่จำเป็นต้องถือครองสินค้าจริง ซึ่งช่วยลดภาระด้านการจัดเก็บ ขนส่ง และต้นทุนที่เกี่ยวข้องกับการถือครองสินทรัพย์จริง นอกจากนี้ ETC ยังมีสภาพคล่องสูง สามารถซื้อขายได้อย่างสะดวกในตลาดหลักทรัพย์ ขณะที่การลงทุนในสินค้าโภคภัณฑ์จริงมักมีข้อจำกัดในด้านการเข้าถึงและต้นทุนการดำเนินการที่สูงกว่า